آخرین مطالب

پرسش ماه

به کاملترین پاسخ، هدیه ای تقدیم خواهد شد.

فروشگاه موسیقی پرنیان

پیوندهای سایت

یاد کلاس شیرین استاد 

با هزار مکافات و دردسر رضایت داد که به تهران بروم و خیالی که در سال گذشته، خواب و خوراکم بود، به واقعیت نزدیک کنم. حدود یک سال قبل وقتی برادرم که آن وقت ها دوران سپاهی گری خود را می گذراند به خانه برگشت، از این که در دو ماهی که مرا ندیده بود کمی تار زدن یاد گرفته بودم، متعجب شد و مرا تشویق کرد که برای تحصیل موسیقی به تهران بروم و برایم از هنرستان موسیقی و وزیری و خالقی گفت. ولی پدرم که خود به این عشق دامن زده بود، مسئله را طور دیگری می دید. یکی دو سالی بود که دوباره دست به ساز می زد. برادر و خواهرهای بزرگتر که حالا عقلشان می رسید، به او اصرار می کردند که برایمان ساز بزند...

پدر موسیقی نوین (قسمت دوم) 

علینقی وزیری در تیرماه ۱۳۰۴، چهار کنسرت ترتیب داد و در هر یک خطابه ای نیز ایراد کرد که مجموعه این چهار خطابه را، سعید نفیسی جمع کرد و در کتابی به نام "در عالم موسیقی و صنعت" به چاپ رسانید. به هر حال، این کنسرتها وسیله معرفی موسیقی وی شدند. از آنجا که کلنل خود از طرفداران آزادی زنان بود، سینمای صنعتی را بوجود آورد که اختصاص به بانوان داشت. در همین اوقات بود که به پیشنهاد وزیری و امریه رضا شاه پهلوی، تدریس سرود در آموزشگاههای نظام معمول گردید و قریب دو سال، شاگردان وزیری تدریس آنان را بر عهده گرفتند. او در ساختن و پرداختن مارشهای ملی و میهنی زحمات زیادی کشید و ...

پدر موسیقی نوین (قسمت اول) 

علینقی وزیری در سال ۱۲۶۶ در تهران به دنیا آمد. پدرش افسر بود. در قدیم رسم بود که هر کس شغل پدر را پیش می گرفت. بنابراین، پیش بینی می شد که علینقی وزیری و برادران دیگر هم که جمعاً پنج پسر بودند، وارد خدمت نظام خواهند شد. اما تصادفاً دو تن از آنان هنرمند شدند و سه برادر دیگر خدمت ارتش را پیشه ساختند. این دو هنرمند، یکی علینقی است و دیگری برادرش کوچکش، حسن علی که ابتدا نواختن سنتور را نزد حسن سنتوری آغاز کرد ولی آن را ادامه نداد و عاشق نقاشی شد و به استاد زمانه، کمال الملک، سر سپرد و دنبال این هنر را گرفت تا به کمال رسید. محیط خانوادگی وزیری برای آشنایی با موسیقی مساعد بود...

تجویدی: یک جهان عشق (قسمت دوم) 

علی تجویدی پس از درک محضر بزرگانی چون ابوالحسن صبا و حسین یاحقی، در نوازندگی این ساز صاحب سبک و سیاقی مخصوص به خود شد. تجویدی با ویولن سخن می گفت، درد و دل می کرد، شکوه می کرد، به وجد و طرب می آورد و طعم خوش موسیقی ایرانی را به شنونده می چشاند. او بداهه نواز و بداهه پرداز بود. وقتی خیلی مصمم، دست به ویولن می برد و "دشتی" را درآمد می کرد (دشتی را که مایه مورد علاقه او بود) نجواهای عاشقانه و راز و نیاز شبانه به گوش جان می رسید و وقتی با چهارمضرابهای تند و تیز می خروشید، انگار که فریاد منصور بر سردار بود و آنگاه با فرودی فرودی ملیح، ساز را بر زمین می نهاد.

ایرج بسطامی تحریر خیال را در بم خواند 

آوای گرم و دلنشین او از ژرفای وجودش شراره می کشید. او می خواند و چه زیبا می خواند. صدای او از افق مهر می آمد و قاصد خوش الحانی بود که در موسم گل، مژده بهار را می داد و از برآمدن باد صبح و بوی نوروز و مشک افشان شدن نفس باد صبا، سخن به زبان می آورد و از تطاولی که در غم هجران کشیده بود, همچو بلبل تا سراپرده گل نعره زنان می رفت. گلعذاری ز گلستان جهان و سایه آن سروبلند را پسندیده بود، از هم صحبتی با اهل ریا دور بود و از گرانان جهان، رطل گران را می طلبید. به می سجاده را رنگین کرده بود و از مجلسیان، ره خرابات را پرسیده و مست و خراب و فارغ از سجاده و تسبیح و طاعات...

حبیب سنتورنواز 

حبیب سماعی تربیت یافته محضر پدر (سماع حضور) است و مقام او را در سنتور نوازی هم ردیف میرزا حسینقلی در تار دانسته اند. شوریدگی ساز حبیب و ظرافت مضرابهایش که با قدرت، اصالت و پختگی کامل اجرا می شده هنرمندان عصر خویش را مجذوب کرده و با اینکه از وی پنج صفحه بیشتر به جا نمانده است، اثری که او بر سنتورنوازی گذاشته چشمگیر است. می گویند حبیب سماعی در فاصله سالهای ۱۳۲۵ - ۱۳۱۵ در اوج قدرت سنتورنوازی بوده درحالی که صفحات به جای مانده از او سالها قبل از این دوره ضبط شده است.

تجویدی: یک جهان عشق (قسمت اول) 

علی تجویدی در کانونی به دنیا آمد که همه قبیله اش صاحبان هنر بودند. اجداد پدر و مادر پدری اش همه از هنرمندان نقاش، شاعر، خواننده، خوشنویش، کاشی ساز و منبت کار اصفهان بودند. یکی از اجدادش به نام "ملا مختار" قرآن کریم را با صدای بسیار خوش می خواند و چون به هنر موسیقی مسلط بود و طبع شعری هم داست، فن تجوید را به شعر درآورد و از آن پس ملقب به "مختار تجویدی" شد. نیای پدری اش "محمد علی سلطان الکتاب اصفهانی" از نسخ نویسان مشهور دوره قاجار بود. سلطان الکتاب چند فرزند داشت که همگی نقاش، خوشنویس و موسیقی دان بودند، از جمله "میرزا هادی خان تجویدی" و "میرزا علی خان تائب" که هر دو از صدایی خوش برخوردار بودند.

تهرانی, استاد یگانه ضرب 

ضرب (تنبک یا تمبک) یکی از آلات موسیقی ایرانی است که هنوز هم در قرار دادن نام آن در گروه «ساز»ها, اختلاف نظر وجود دارد. وجهه این ساز در قدیم مانند اکنون نبود. شاید در حال حاضر ارزش یک تمبک نواز با یک تارنواز یا سنتورنواز برابر باشد, ولی این موضوع در گذشته (منظور دوره قاجار) کاملا متفاوت بود. در گذشته, تمبک, سازی بی ارزش و تمبک نواز آدمی حقیر شمرده می شد. در همنوازی ها به ندرت تمبک دیده می شد و اگر هم وجود داشت, در حاشیه بود. تا جایی که تمبک نواز تمام کارهای اعضای گروه را انجام می داد !

یادی از استاد اسماعیل ادیب خوانساری (2) 

تلفیق صحیح شعر و موسیقی: در آواز خوانی ادیب به فرم و محتوا توجه یکسان شده و هر دو به موازات هم و با استحکام هر چه بیشتر در حرکت است. آن چنان شعر در خدمت موسیقی و موسیقی در خدمت شعر است که جدایی ناپذیر به نظر می رسد و در طول اجرا یکدیگر را تقویت می کند. انتخاب درست شعر و تلفیق صحیح آن با موسیقی، نتیجه سواد ادبی و موسیقایی هنرمندی چون اوست و بیان گر این که ادیب، شعر قدما و گوشه های ناب موسیقی را به جان نیوشیده، و آن گاه این کلام شاعر را پذیرفته که: "هان از سر درد، در ده آواز"

یادی از استاد اسماعیل ادیب خوانساری (1) 

عارف قزويني (قسمت دوم) 

عارف در جایی دیگر از خاطرات سفر به تهران می گوید: "تا آن وقت تهران ندیده بودم که ای کاش هیچ وقت نمی دیدم. از آن به بعد در واقع تهرانی شدم. گمان می کنم این مسافرت در سال هزار و سیصد و شانزده بود. بعد از چند روز توقف در تهران صدورالممالک (همسفر عارف به تهران) چون با اغلب درباری هایی که از تبریز با مظفرالدین شاه به تهران آمده بودند ارتباط کلی داشت، شبی که از ایشان یعنی از درباریها دعوت کرده بود، به من هم فرمود که آن شب را به منزل ایشان بروم و من چون این اولین مجلسی بود که بایستی اشخاص مهم این مملکت را ببینم با اینکه خیلی برای من دیدن چنین مجلسی زحمت داشت، ناچار بودم از اینکه فرمایش ایشان را قبول کنم.

عارف قزويني (قسمت اول) 

"ابوالقاسم عارف" فرزند "ملا هادی وکیل" است که در شهر قزوین به وکالت اشتغال داشته است. مولد عارف قزوین، تاریخ تولدش در حدود سال 1259 خورشیدی و 1300 هجری قمری بوده است. عارف صرف و نحو عربی و فارسی و علوم متداوله را در قزوین فرا گرفته و در ادبیات ممارست کرده و نزد سه معلم خوش خط، تحصیل خط نمود؛ به طوری که شکسته و نستعلیق را بسیار خوب می نوشت و علاوه بر اینها به فراگرفتن علم موسیقی پرداخته و در این فن مهارتی تام پیدا می نماید و بعدها از این راه به خدمات ملی قیام کرده، اشتهاری تمام به هم می رساند. چون عارف دارای "حنجره داوودی" بوده و آواز بسیار خوشی داشته است، پدرش (ملا هادی وکیل) او را وادار ساخت در پای منبر یکی از وعاظ قزوین به نوحه خوانی بپردازد و روی این اصل جشنی ترتیب داد و عارف را معمم ساخته و بدین ترتیب او را در زمره روضه خوان های قزوین وارد کرد.

نی و حسن کسائی 

استاد حسن کسایی یکی از مفاخر هنری مشرق زمین است. نزدیکان، دوستان و همشهریانش او را "آقا حسن" می نامند. آقا حسن کسایی متولد 1307 شمسی برابر 1928 میلادی در اصفهان است. نخستین مکتب خانه هنری آقای حسن را می توان منزل پدری اش و در کنار دوستان هنرمند پدرش حاج سید جواد کسایی بازرگان و اهل اصفهان دانست؛ که این استاد آینده موسیقی و نی نوازی، در آن محیط پرورش یافته، و محضر هنرمندان به نام موسیقی دانان مشهور کشور را در اوان جوانی درک کرده است. او بعدها از مکتب تاج اصفهانی، ادیب خوانساری (در فراگیری ردیف آوازی) و مهدی نوایی (درآموختن نای هفت بند) و استاد بی مانند ابوالحسن صبا (در فراگیری ردیف و مراحل تکامل و کسب تجارب کمیاب) استفاده نموده است. همه می دانیم استادان نامبرده شاگردان با ذوق دیگری نیز داشته اند اما قرار نبوده و نیست همه کسانی که به هنر جویی می نشینند به مقام عالی دست یابند. "صد نکته غیر حسن بباید" تا کسی به مقامی در نوازندگی و دریافت حالت های ردیف برسد که استاد کسایی رسیده است.

يادي از استاد محمود كريمي 

موسسه ماهور اخيرا اقدام به انتشار ۲ اثر از آثار استاد كريمي كرده است. اين آثار در راست‌پنجگاه و بيات‌ترك به ترتيب با همراهي استادان داريوش صفوت و فرامرز پايور اجرا شده‌اند. به همين مناسبت تصميم گرفتيم كه زندگي‌‌نامه مختصري از استاد كريمي به همراه نمونه‌هايي از صداي ايشان در اختيار علاقه‌مندان موسيقي ايراني قرار بدهيم.

استاد كريمي در سال ۱۳۰۶ در تهران متولد شد. پدر ايشان با ويولن آشنايي داشت. استاد كريمي آواز را از منابع مختلف به صورت پراكنده ياد گرفتند تا در سال ۱۳۳۰ به كلاس استاد عبدالله دوامي راه پيدا كردند...

صبا از زبان دیگران 

در تهران در خانه ای هنر دوست چشم به جهان گشود. در مدرسه آمریکایی ها درس خواند و در سن 12 سالگی به فراگرفتن علم موسیقی مشغول شد. ابتدا نواختن کمانچه را نزد استاد حسین اسماعیل زاده فرا گرفت. دو سال بعد زیر نظر حسین هنگ آفرین به تمرین ویولن پرداخت. نواختن ضرب را نزد حاجی خان ضرب گیر آموخت. سه تار را نزد درویش خان فراگرفت. در سال 1301 تحصیلات خود را به پایان رسانید و در همان سال تصمیم گرفت که به تعلیم موسیقی بپردازد و معلم مدرسه موسیقی شد. در سال 1311 با دوشیزه منتخب، اسفندیاری که یکی از شاگردانش بود ازدواج کرد و در تمام عمر با او زندگی کرد. صبا تمام زندگی خویش را صرف آموختن و تعلیم دادن در حیطه موسیقی ایرانی کرد. از وی آثار بسیاری باقی مانده است. دو سفر به خارج به همراه هنرمندان هم عصر خود رفت و صفحاتی را در سفر سوریه و هند پُر کرد که به نام صفحات کلمبیا معروف است. از استاد صبا – یادبود ها – از بزرگداشت مقام شامخ او در موسیقی و مقاله های متعدد. اما اولین سند گفتاری موسیقیدانان هم عصر وی فیلمی است که در سال 1347 پس از 11 سال که از فوت استاد می گذرد و آنهایی که او را می شناختند در مورد استاد صبا چنین می گویند ... 

طبقه بندی موضوعی

نویسندگان

آمار سايت

نظرسنجی